Αφού είχαν ήδη μπει κάποιες ομάδες, ήρθε η ώρα και για την δικιά μας ομάδα. Τρία άτομα κινηθήκαμε στον χώρο κρατώντας, με το ένα χέρι, ο ένας τον ώμο τού άλλου.
Μέσα σε απόλυτο σκοτάδι, με την βοήθεια της ευγενικής εθελόντριας συνοδού μας, οδηγηθήκαμε στο τραπέζι μας. Ψηλαφώντας γύρω μου, εντόπισα την ξύλινη πλάτη τής καρέκλας και κάθησα αργά και προσεκτικά.
Στο τραπέζι μάς περίμεναν φαγητά. Άλλα ήρθαν λίγο αργότερα. Σε κάθε περίπτωση, οι αισθήσεις που μάς οδηγούσαν ηταν η αφή και η ακοή.
Οι κινήσεις μας αργές, ανασφαλείς, προσεκτικές. Παρόλα αυτά, κατάφερα να χύσω νερό στο παντελόνι μου και να ρίξω καναδυό πατάτες εκτός πιάτου.
Πριν το γεγονός, πίστευα ότι, λόγω σκότους και ανασφάλειας, όλοι θα κρατούσαμε σιωπή. Αντιθέτως, όταν ήρθε η ώρα τού δείπνου, οι περισσότεροι από εμάς μιλούσαμε συνεχώς θέλοντας μάλλον να καθησυχαζόμαστε από τον ήχο τής φωνής τού -αοράτου μες στο σκοτάδι- διπλανού μας την ίδια ώρα που η φωνή τού κυρίου Αυγουλά κάθε τόσο γλύκαινε, από το μικρόφωνο, το κλίμα με την ευγένεια και την αναλαφράδα τού λόγου του.
Όταν, μετά από ώρα, άναψαν τα φώτα, το αίσθημα ήταν κοινό: είχαμε ζήσει ένα ταξίδι και είχαμε βγει από αυτό ουσιαστικότεροι, σοφότεροι, σεμνότεροι.
Ένα κέρδος ζωής γεμάτο ουσία και νόημα. Μια μεστή παρακαταθήκη.
Μαρία Ευθυμίου
Ομότιμη Καθηγήτρια Ιστορίας, ΕΚΠΑ
